Het leven zoals het is: Steentje

Sinds het begin van het schooljaar worden we ons om de oren geslagen met berichten over de school in Hoboken waar een hoofddoekenverbod heerst. De ene groep heeft zijn mening, de andere groep een andere, en iedereen heeft zijn eigen ‘goede’ redenen om het verbod te verwerpen dan wel te verdedigen. De school zelf verbiedt de hoofddoek en maakt zich sterk dat ze daarmee de moslimmeisjes, die al dan niet gedwongen worden om een hoofddoek te dragen, kan vooruithelpen.

Persoonlijk vind ik dit geen goede beweegreden, omdat de school zo de meisjes die echt gedwongen worden de kans ontneemt om onderwijs te volgen in de school van hun keuze. Wat kan dan wel een goede motivatie zijn om het dragen van een hoofddoek te verbieden in een schoolomgeving? Dat andere leerlingen ook geen pet of muts mogen dragen in klas? Neen, want deze hoofddeksels zijn louter modeverschijnselen, terwijl een hoofddoek getuigt van een religieuze overtuiging. Daarmee belanden we weer in een nieuwe discussie: moeten we het uiten van persoonlijkheid via kledij anders behandelen dan het uiten van een geloofsovertuiging via kledij? Is een religieuze overtuiging net geen inherent deel van de persoonlijkheid?

Ik dacht het wel, daarom geloof ik dat een school slechts twee mogelijkheden heeft. Ofwel verbiedt de directie alle persoonlijke expressie, en creëert ze een schoolomgeving met rebellerende grijze muizen. Doet dit u niet denken aan de huidige, westerse zakenwereld, waarin iedereen uiteindelijk gereduceerd wordt tot een grijze muis in kostuum of mantelpakje? Nee, dit is niet de oplossing, ik geloof in een wereld waarin persoonlijke expressie wordt gewaardeerd en gerespecteerd.

Laat ons daarom een tweede mogelijkheid beschouwen, waarbij we vertrekken van respect en waardering voor ieders persoonlijkheid en de reflectie daarvan in zijn kledij en gedragingen. Dat wil niet zeggen dat er geen grenzen zijn, integendeel. Respect tegenover elkaar impliceert dat je bepaalde algemeen aanvaarde grenzen niet overschrijdt. Daarmee komen we tot de echte kern van het probleem. De tolerantie van de meeste mensen heeft zijn plafond bereikt. Dat het ‘hoofddoekenprobleem’ net nu zijn hoogtepunt bereikt, is zeker geen toeval. In tijden van crisis stijgt de intolerantie van de maatschappij. Zolang alles goed gaat, mag iedere persoon, van grijze muis tot kleurrijke hippie, doen wat hij wil. Gaat het slecht, dan moet plots iedereen weer mooi in het rijtje lopen. Allemaal goed en wel, maar dit is net het omgekeerde van wat we nodig hebben in crisistijd. Even wat clichés van de crisis op een rijtje: ‘de koopkracht daalt’, ‘de prijzen stijgen’, ‘het inkomen daalt’, etc. Moeten we dan echt nog inleveren op het laatste kostbaar goed dat we bezitten, onze persoonlijke expressie?

Neen! Het is crisis, so what? Laat ons allen verdraagzaam zijn, blijf jezelf, houd de hoofddoek aan! Denk daar maar eens over na, de volgende keer dat je twijfelt om een felroze hemdje te kopen, een extravagant kapsel bij de kapper te vragen, of je hoofddoek uit te doen vooraleer je je school binnengaat...

UPDATE (11/09 19:20): Van een brandend actueel onderwerp gesproken! Ik ben nog maar net uitgepraat, of er komt al een volledig verbod op hoofddoeken (en andere levensbeschouwelijke kentekens). Uiteraard ben ik het er niet mee eens ("Terug naar de jaren '50! Voer het uniform opnieuw in!"). Graag jullie reacties!

Na een viertal maanden blogstilte vond ik dat het wel eens tijd werd om iets van me te laten horen. Bij deze: ik leef nog! Intussen voel ik me ook weer een heel stuk beter dan vier maanden geleden. Ik ben verloofd met Ladybird, en ik heb beslist om te veranderen van werk. Op dit moment werk ik nog deeltijds in mijn vorige job, de rest van de tijd spendeer ik aan het zoeken naar werk. Hopelijk vind ik zo snel mogelijk iets wat mij aanstaat...

Ondertussen heb ik een beslissing genomen over deze blog: ik ga weer meer posten! Ook de inhoud van de posts zal wat veranderen: naast de posts over mijn persoonlijk leven en de problemen die daar soms mee gepaard gaan, zal ik af en toe opiniestukjes schrijven, waarin ik mijn mening verkondig over een bepaald actueel onderwerp.

Zoals je ziet, de wil is er om een nieuw elan aan deze blog te geven, nu maar hopen dat ik dat ook kan vertalen in vloeiende posts. In elk geval: veel leesplezier!

Hoog tijd voor een tweede berichtje op mijn blog! Misschien moet ik mijn werksituatie maar eens uitleggen, aangezien ik er danig mee in de knoop zit. Ik ben vorig jaar in september beginnen werken als consultant in een bedrijfje 30 km van mijn huis, in het verre West-Vlaanderen, ver weg van Leuven en mijn vriendin bedoel ik dan. In het begin vond ik dat allemaal wel spannend en leuk, de sfeer op het werk was goed, het ging er gemoedelijk aan toe, ik voelde me goed. Op 1 maart zijn we echter met een deel van dat bedrijfje verhuisd. Nu zit ik nog steeds in dezelfde functie, maar werk ik vlakbij huis (3 km), en zijn we nog maar met vijf werknemers (ipv met 30 werknemers).

Sindsdien is langzaamaan een gevoel van ontevredenheid gegroeid, in die mate zelfs dat ik niet meer gemotiveerd was om te gaan werken, dat ik soms begon te wenen als ik maar aan mijn job dacht, en dat ik 's avonds compleet leeg thuiskwam. Twee weken geleden heb ik dan ook aan mijn bazen gecommuniceerd dat het niet ging, en dat er iets moest veranderen. Toen hebben ze twee vragen gesteld:

1. Doe je je job graag?
2. Zo ja, stel een oplossing voor waardoor je je gelukkiger zult voelen.

Hallo iedereen,

Mag ik me even voorstellen? Mijn naam is Steentje. Ik ben een jonge West-Vlaamse bio-ingenieur, die in 2008 afstudeerde. Momenteel werk ik als consultant in een klein bedrijf in West-Vlaanderen. Ik woon nog steeds thuis bij mijn vader, mijn moeder is drie jaar geleden overleden aan kanker. Daarnaast heb ik twee oudere broers.

De bedoeling van dit weblogje is om mijn hart eens (relatief) anoniem te kunnen luchten. Ik zit voor het moment in een redelijk netelige persoonlijke situatie. Ik werk sinds september 2008 in West-Vlaanderen. Mijn vriendin, met wie ik nu al meer dan drie jaar samen ben, studeert (nog minstens drie jaar) in Leuven. Omdat we vroeger samen in Leuven studeerden, hebben we het nu heel moeilijk omdat we elkaar enkel in de weekends kunnen zien. Daarnaast zit ik ook in de knoop met mijn werksituatie. Doe ik mijn job nog wel graag? Ben ik wel gelukkig? Is dit wel degelijk de job waar ik vroeger van droomde? Ook ben ik nog steeds op zoek naar de juiste balans tussen werk en persoonlijk leven.

Zoals je ziet ben ik redelijk onzeker van mezelf op dit moment. In de loop van de maanden wil ik, met hulp van dit blogje, terug op zoek gaan naar mezelf, en mijn persoonlijke situatie en die van mijn vriendin verbeteren.

Alvast bedankt voor je bezoekje!

P.S.: Verstokte bloggers onder jullie kunnen me misschien nog kennen van mijn vorige blog, steentje.skynetblogs.be...